تبلیغات
خـون بهـا - ماه مجلس
.: السلام علی الحسین و علی علی بن الحسین و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین :.
ماه مجلس

از وقتی محمدحسن به دنیا آمد، می خواستم مطلبی بنویسم به یمن قدم مباركش؛ ولی خستگی ذهنی ناشی از كار و كارهای عقب افتاده و پراكندگی فكر، باعث شد دستم به نوشتن نرود. تماشای شاهكار مجید مجیدی باعث شد راغب بشوم یك مطلب جدید بنویسم.

سرتاسر این فیلم، محمدحسن جلوی چشمم بود. دلم می خواست محمدحسن این شكلی باشد؛ شبیه پیامبر (ص)؛ همانگونه كه همنام پیامبر (ص) و همنام شبیه ترین فرد به پیامبر (ص) است. محمدحسن، لبیكی است به جانب رسول الله (ص) است كه فرمود «تناكحوا تناسلوا تكثروا، فانی اباهی بكم الامم یوم القیامة».

محمد حسن، میوه دل من و پاره تن من است و من او را بی نهایت از این جهت دوست دارم؛ ولی هر بار كه به این فكر می كنم كه این بچه چقدر پاك و معصوم متولد شده و به من هدیه شده، طوری به وجد می آیم كه انگار خودم به این پاكی و عصمت و نورانیت رسیده ام! محمدحسن برای من امید تازه ایست؛ از این جهت كه می تواند روز قیامت دستگیر پدرش باشد.

***

قسمت شد شب جمعه گذشته فیلم محمد (ص) اثر مجید مجیدی را ببینم. اینكه می گویم قسمت شد، واقعا قسمت شد؛ چون این بلیت دست به دست چرخیده بود تا به دست من رسیده بود. فكر می كنم من اولین كسی باشم كه بعد از تماشای این فیلم در وبلاگ خودم مطلبی درباره آن می نویسم.

اكران مخصوص عوامل فیلم و سینماگران و مطبوعات سینمایی بود. مجید مجیدی هم در سالن حضور داشت و من قبل از تماشای فیلم یك دیدار هم با او داشتم. شخصیتی آرام و متین دارد و پیداست كه از آن آدم هایی است كه سرش به تنش می ارزد. امیدوارم در این مسیر موفق و ثابت قدم باشد.

درباره فیلمی حرف می زنم كه سی میلیون دلار خرج برداشته است؛ ولی خیلی بیشتر از سی میلیارد دلاری كه امریكا بخواهد برای ضربه زدن به اسلام و چهره پیامبر (ص) خرج كند، اثر دارد. بازیگری خوب، كارگردانی خوب، جلوه های ویژه خوب، حتی فیلمنامه خوب، هیچ كدام تضمینی برای اثرگذاری عمیق یك فیلم در این حد و اندازه ها نیستند. این فیلم چیزی اضافه بر این ها دارد و آن عبارت است از یك داستان حقیقی الاهی؛ كه این داستان، حكم داستان كل تاریخ را دارد؛ از ازل تا ابد؛ كه همت بلند و نیت صادق و هنر مجید مجیدی و كسانی كه با او همراهی كرده اند هم به بیان زیبا و دلنشین این داستان كمك كرده و این سطح از اثرگذاری را به وجود آورده است. اگر این داستان افسانه بود و تخیل، هرگز اینقدر به دل نمی نشست.

حسن انتخاب بازه زمانی عامل الفیل تا دوازده سالگی پیامبر (ص)، بعد از تماشای فیلم برای مخاطبان مشخص می شود. این بازه زمانی، چند ویژگی دارد:

- یكی اینكه در این دوره معجزاتی اتفاق افتاده كه علاوه بر اینكه به حفظ جان پیامبر (ص) كمك كرده و گواهی رسالت ایشان بوده، برای بشر امروز نشانه های روشنی در مورد تاریخ و گذشته و سرنوشت آن در بر دارد و حیف كه تا كنون به اندازه كافی به آن پرداخته نشده است.

- دیگر اینكه پرداختن به شخصیت پیامبر (ص) در این دوره و وقایعی كه در آن می گذرد، می تواند به تحلیل و برداشت درست تر از تاریخ اسلام در دوره های بعدی -نظیر دوره ای كه در فیلم مرحوم مصطفی عقاد می بینیم- كمك كند.

- دیگر اینكه این دوره، دربردارنده حقایق مهمی درباره جریان های مسیحی و یهودی و مواجهه و نسبت این دو آیین و پیروان آن ها با اسلام و شخصیت پیامبر (ص) است. دشمنی دشمنان پیامبر هم، به خصوص كینه و فتنه یهودیان، در این دوره شكل می گیرد و در این فیلم، به روشنی به آن پرداخته شده و پاسخ آن هم داده شده است. علاوه بر این، در این فیلم، به معارفی از این دو آیین پرداخته می شود كه برای پیروان این دو آیین، گواهی آشكاری است بر حقانیت رسالت پیامبر (ص) و بر تكامل این دو آیین با ظهور اسلام.

- دیگر اینكه شخصیت های مادر بزرگوار پیامبر (ص) حضرت آمنه (س)، دایه پیامبر (ص) حضرت حلیمه (س)، پدربزرگ پیامبر (ص) حضرت عبدالمطلب (ع)، عموی پیامبر (ص) حضرت ابوطالب (ع) و شخصیت هایی نظیر این بزرگواران، در این دوره، نقش های حیاتی داشته اند كه در تاریخ، به خصوص تاریخی كه غیرشیعه روایت كرده، مورد كم لطفی و حتی گاهی ظلم واقع شده است.

این فیلم اثبات می كند كه می توان سینمای دینی به معنای واقعی داشت. شوم و شیطانی و غربی دانستن سینما و همه هنرهای ضمنی آن، پاك كردن صورت مسأله است كه سه گروه مرتكب آن می شوند: یكم آنهایی كه نمی دانند، دوم آنهایی كه می دانند ولی نمی توانند، سوم آنهایی كه هم می دانند و هم می توانند؛ ولی نمی خواهند. این فیلم همچنین اثبات می كند كه سینمای ایران می تواند از نظر فنی به آثار هالیوود نزدیك شود؛ از نظر محتوا هم كه تردیدی نبوده و نیست كه آنچه ما در چنته داریم، ابلیس و همه ایادی او روی هم ندارند.

لحظه لحظه فیلم، به محبت و عشق ما به پیامبر (ص) و احترام و ارادت هر انسانی نسبت به ایشان می افزاید. در طول این فیلم، مكرر اشك خواهید ریخت. وقتی سكانس آخر رسید، بعد از حدود سه ساعت و ربع، من گمان می كردم همین مقداری كه تا الان دیده ام از فیلم باقی مانده است. تا پایان تیتراژ پایانی هم كسی از جایش بلند نشد؛ با اینكه بیشترشان مخاطب خاص و عوامل فیلم بودند!

خوش به حال مجید مجیدی كه چنین همت بلند و هنر والایی داشته و توانسته لبخند رضایت بر لبان پیامبر (ص) و حضرت زهرای مرضیه (س) بنشاند. دوست داشتم بعد از فیلم دوباره با او دیدار كنم و هم خدا قوتی بگویم و هم اینكه بخواهم دعا كند ما هم بتوانیم اینطور در چشم پیامبر (ص) و بانوی دو عالم (ص) جا كنیم.

آخرین مطالب