تبلیغات
خـون بهـا - همه كارهای نیك برای انسان، روزه برای خدا...
.: السلام علی الحسین و علی علی بن الحسین و علی اولاد الحسین و علی اصحاب الحسین :.
همه كارهای نیك برای انسان، روزه برای خدا...

در روایات آمده است كه پیامبر اكرم (صلی الله علی و آله و سلم) فرموده اند:

یَقولُ اللّه‏ُ تَعالى: «كُلُّ عَمَلِ ابنِ آدَمَ لَهُ؛ فَالحَسَنَةُ بِعَشرِ أمثالِها إلى سَبعِ مِئَةِ ضِعفٍ، إلاَّ الصِّیامَ هُوَ لی وأنَا أجزی بِهِ، إنَّهُ یَترُكُ الطَّعامَ وشَهوَتَهُ مِن أجلی، ویَترُكُ الشَّرابَ وشَهوَتَهُ مِن أجلی؛ فَهُوَ لی وأنَا أجزی بِهِ» [1]
(هر كار آدمی زاده، براى خود اوست. كار نیك ده برابر تا هفتصد برابر می شود، مگر روزه‏ دارى، كه آن براى من است و خودم پاداش آن را می دهم. روزه‏ دار، غذا و علاقه به آن را به خاطر من ترك می كند و نوشیدنى و علاقه به آن را به خاطر من رها می نماید. پس، آن براى من است و خودم پاداش آن را می دهم.)

كه این، حدیثی قدسی است و سند آن در پاورقی آورده شده است؛ البته روایات دیگری هم با همین مضمون هست؛ لكن من این یكی را انتخاب كردم.

تفاسیر متعددی از این فرمایش خداوند متعال شده است كه: روزه برای من است... اما بهترین تفسیری كه  نقل شده است، این است:

همه عبادت‏ هایى كه بندگان با انجام دادن آن ها به خداوند، تقرّب می جویند (مانند: نماز، حج، صدقه، اعتكاف، دعا، نیایش، قربانى و انواع عبادت‏ هاى دیگر)، مشركان نیز با همان ها خداهاى خویش و آنچه را شریك خدا قرار داده بودند، پرستیده اند؛ امّا هرگز شنیده نشده است كه گروهى از مشركان و پیروان مذاهب در دوران ‏هاى پیشین، معبودهاى خود را با «روزه» پرستیده باشند و بدین وسیله به آن ها تقرّب جسته باشند.

روزه، به عنوان عبادت، تنها از سوى ادیان آسمانى، شناخته شده است. از این رو، خداوند فرموده است: «روزه، براى من است و خودم پاداش آن را می دهم»، یعنى: در آن، كسى شریك من نگشته است و با آن جز من، پرستش نشده است. پس در این هنگام، خودم پاداش آن را بر عهده می گیرم و به كسى دیگر، چه فرشتگان مقرّب و چه غیر آنان، وا نمی گذارم؛ تا اندازه‏ اى كه به من اختصاص یابد. [2]

و امیرالمؤمنین، امام على بن ابیطالب (علیه السلام) فرموده اند:

صَومُ القَلبِ خَیرٌ مِن صِیامِ اللِسانِ وَ صَومُ اللِسانِ خَیرٌ مِن صِیامِ البَطن [3]
(روزه قلب بهتر از روزه زبان است و روزه زبان بهتر از روزه شكم است.)

همین كه انسان نیت روزه ماه مبارك رمضان كند و از مبطلات روزه پرهیز كند، تكلیف از او ساقط می شود؛ اما میان روزه ای كه فقط تا حد اسقاط تكلیف بالا می رود، و آن روزه ای كه سبب انقلاب قلب انسان می شود و او را به خدا نزدیك می كند و مقبول حضرت حق واقع می شود، تفاوت های زیادی است. امید است همه ما توفیق چنین روزه ای داشته باشیم.


[1] سنن الدارمی: ۱ / ۴۵۱ / ۱۷۱۹، مسند أبی یعلى: ۵ / ۳۵۸ / ۵۹۲۱ كلاهما عن أبی هریرة، مسند ابن حنبل: ۳ / ۶۹ / ۷۴۹۷ عن عبد اللّه‏ عن أبیه وكلاهما نحوه
[2] النهایة: ۱ / ۲۷۰
[3] غرر الحكم، ج 1، ص 417، ح 80

آخرین مطالب